و با چه قيد بگويم كه دوستت دارم؟
ـ كه تا ابد؟ كه هميشه؟ كه جاودان؟ كه هنوز؟

سوال مي‎كنم از تو : هنوز منتظري؟
تو غنچه مي‎كني اين‌بار هم دهان كه هنوز…

چه‌قدر دل‌خورم از اين جهان بي‎موعود
از اين زمين كه پياپي … و آسمان كه هنوز…

جهان سه نقطه‎ي پوچي است، خالي از نامت
پر از «هميشه همين‌طور» از «همان‌كه هنوز»

همه پناه گرفتند در پي «هرگز»
و پشت «هيچ» نشستند از اين گمان كه «هنوز»

ولي تو «حتما»ي و اتفاق مي‎افتي!
ولي تو «بايد»ي اي حس ناگهان كه هنوز

در آستان جهان ايستاده چون خورشيد
همان كه مي‎دهد از ابرها نشان كه هنوز

شكسته ساعت و تقويم،پاره پاره شد
به جست‌وجوي كسي آن‌سوي زمان كه هنوز…

 محمد سعيد ميرزايي